“Δείξε μου τον … σκύλο σου, να σου πω ποιος είσαι!”.

Η αρχέγονη σχέση που διαμείβεται μεταξύ σκύλου και ανθρώπου, έχει γίνει πολλές φορές αντικείμενο επιστημονικών ερευνών, κυρίως από ειδικούς που μελετούν τους παράγοντες οι οποίοι ασκούν σημαντική επιρροή στην διαδικασία κοινωνικοποίησής μας. Είναι αλήθεια ότι οι σκύλοι μιμούνται την κοινωνική συμπεριφορά των ανθρώπων; Ναι, είναι γεγονός!

Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία, οι σκύλοι ενστικτωδώς ρυθμίζουν τον τρόπο που ανταποκρίνονται, αντιδρώντας με την γλώσσα του σώματός τους κάθε φορά που «μεταφράζουν» τα εξωτερικά μηνύματα που δέχονται, και προσαρμόζονται πολύ πιο εύκολα από τις γάτες, στο περιβάλλον μιας οικογένειας, και κατ’ επέκταση στις υποδείξεις των ιδιοκτητών τους. Συχνά, μάλιστα, μένουμε έκπληκτοι μπροστά  στα “ηρωικά” κατορθώματα αυτών των ζώων! Σε συγκεκριμένα πεδία, με κυρίαρχα αυτό της αστυνομίας, του στρατού και της πυροσβεστικής, σκυλιά κατάλληλα εκπαιδευμένα, παρεμβαίνουν για την αποσόβηση του κινδύνου, διασώζοντας ανθρώπους που βρίσκονται σε δυσμενή θέση (όπως είναι για παράδειγμα ο απεγκλωβισμός σεισμόπληκτων κ.ά.).

Οι εμφαντικοί δεσμοί που αναπτύσσονται ανάμεσα σε έναν άνθρωπο και ένα σκύλο, αποδεικνύονται ιδιαίτερα ισχυροί και μπορούν να δημιουργηθούν ήδη από την παιδική ηλικία του ατόμου. Για να καταστεί εφικτή η εγγύτητα των παιδιών με έναν σκύλο, πρέπει από νωρίς να εδραιωθούν πάνω σε στέρεα θεμέλια  η φερεγγυότητα και η αμοιβαιότητα, οι οποίες είναι καθοριστικές ως προς την διασφάλιση της αρμονικής τους συνύπαρξης. Κάτι τέτοιο καθίσταται δυνατόν μέσα από τον σωστό προσανατολισμό που οφείλουν να παρέχουν οι μεγαλύτεροι στα νεαρότερα άτομα, φροντίζοντας παράλληλα να καθοδηγούν και την στάση του ζώου προς αυτή την κατεύθυνση. Τα παιδιά, πιο συγκεκριμένα, πρέπει να αποτρέπονται από το να πειράζουν τα σκυλιά (ιδιαίτερα την ώρα του ύπνου), τραβώντας τους τα αυτιά ή την ουρά, γιατί έτσι οι τετράποδοι φίλοι τους δυσαρεστούνται και ίσως εμφανίσουν τάσεις επιθετικότητας ( ως εκδήλωση άμυνας έναντι σε κάτι αποτελεί πρόκληση γι’ αυτούς και ίσως τους φοβίζει κιόλας). Ας μην ξεχνάμε στο κάτω-κάτω ότι κανένα πλάσμα δεν μπορεί να είναι τόσο δεκτικό  ώστε να δέχεται παθητικά οποιουδήποτε είδους ενόχληση, χωρίς να αντιδράσει. Φανταστείτε τον εαυτό σας, να έχει ανάγκη από λίγη ξεκούραση και ενώ κοιμάστε, να σας σκουντάει κάποιος επίμονα! Σίγουρα, η ανοχή σας δεν θα διαρκούσε για πολύ!

 Η συστηματική και ομαλή εξέλιξη της αμφίδρομης επικοινωνίας του παιδιού με έναν σκύλο, διευκολύνεται όταν έγκαιρα του εμφυσήσουμε τον σεβασμό και την στοργή για το κατοικίδιό του, επιδοκιμάζοντας την προσπάθεια του παιδιού να προσεγγίσει το ζώο με τρυφερότητα (όπως όταν χαϊδεύει το σκυλί) . Το ζώο σε ανταπόδοση, διαισθανόμενο την αγάπη μας, νιώθει ευγνωμοσύνη, και με την σειρά του δείχνει με διάφορες κινήσεις την αφοσίωση και την εμπιστοσύνη του σ’ αυτόν που αναγνωρίζει ως οικογένειά του. Από την αγαστή αυτή συνεργασία, το παιδί αναλαμβάνοντας υποχρεώσεις απέναντι στο κατοικίδιό του, γίνεται πιο υπεύθυνο, ευσυνείδητο  και αυτόβουλο. Ταυτόχρονα μπορεί να επηρεαστεί ψυχολογικά, αποκτώντας συναισθηματική ωριμότητα και ενισχύοντας την επιθυμία του για συντροφικότητα και κοινωνική συναναστροφή, αφού γίνεται πιο εξωστρεφές και έτοιμο να εξοικειωθεί με τους γύρω του. Από την άλλη, το σκυλί ανάλογα με τα θετικά ερεθίσματα που προσλαμβάνει από τα προσφιλή του πρόσωπα, μαθαίνει πώς να δρα ώστε να ικανοποιεί τόσο τις ανάγκες του ίδιου όσο και του αφεντικού του.

Η συμβίωσή μας με ένα σκύλο επισφραγίζεται μέσα από την καθημερινότητά μας μαζί του, χάρη  στην σωματική  και συναισθηματική επαφή( αγκαλιά, χάδια, παιχνίδι) που μας γεμίζουν πληρότητα και ευχαρίστηση. Ο άνθρωπος μπορεί να τιθασεύσει τον σκύλο κάνοντάς τον εγκάρδιο σύμμαχο και συμπαραστάτη, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι και ο σκύλος μπορεί να “εξημερώσει” τον άνθρωπο!...